Łącko – Jaworzynka – Dzwonkówka – Szczawnica

Dzisiejszy wpis jest poświęcony szlakowi przebiegającemu zachodnim krańcem Beskidu Sądeckiego. Jego kolor odpowiada aktualnej porze roku, czyli jesieni. Jest on bowiem żółty. Jego niewątpliwą zaletą jest to, że cechują go ładne widoki: na Beskid Sądecki, Wyspowy, Gorce, Pieniny, a nawet Tatry. Długość naszej dzisiejszej wędrówki to około 20 km. Poza podejściem z Doliny Dunajca na główny grzbiet trasa nie jest wymagająca kondycyjnie.

Szlak, który dzisiaj opiszę, w całości jest oznakowany znakami żółtymi i biegnie następująco:

Łącko – Cebulówka – Okrąglica Północna – Jaworzynka – Dzwonkówka – Bryjarka – Szczawnica
Trasa Łącko ↔ Szczawnica w serwisie mapa-turystyczna.pl

Góry wymagają poświęceń. Także takich jak np. wczesne wstawanie. Dzisiaj o 4.30. Spowodowane jest to tym, że muszę podać kroplówkę mojemu rudzielcowi – Garfieldowi, który ma chore nerki. Do Krakowa wyjeżdżam dopiero o godzinie 6.30. Wysiadam tradycyjnie pod Teatrem Bagatela i kieruję się w stronę dworca autobusowego.

Kasy biletowe jeszcze nieczynne, więc nie pozostaje mi nic innego, jak tylko kupno biletu u kierowcy. Czuję, że autobus może być zatłoczony, bo dziś sobota i mamy cudowną pogodę, ale w to, co spotykam na stanowisku odjazdowym – nie mogę uwierzyć. Nie napisżę, że na odjazd czeka 100 osób, bo bym przesadził, ale nie zmienia to faktu, że jest masakra! Do pierwszego autobusu nie udaje mi się dostać – wszystkie miejsca zajmuje kilkudziesięcioosobowa grupa turystów. Swoją drogą nie rozumiem, dlaczego w kasie sprzedają tyle biletów jednej osobie! Autobusy kursowe to nie autobusy na wynajem, co widać w tym przypadku. Na szczęście po kilkunastu minutach pojawia się rezerwowy autokar, do którego wsiadają pozostali pasażerowie, w tym ja, jako jeden z ostatnich w kolejce (na szczęście załapuję się jeszcze na miejsce siedzące).

Dojeżdżam do Zabrzeży, gdzie wysiadam. Pewnie zadacie pytanie, dlaczego nie w Łącku, skoro szlak zaczyna się właśnie tam. Otóż… kurs do Łącka jest niecałą godzinę później – po 8 (do Łącka przyjeżdża po 10.30), a ostatni autobus ze Szczawnicy odjeżdża o 17.15. Bałem się, że nie wyrobię się w takim układzie czasowo. Dlatego właśnie postanowiłem wysiąść w Zabrzeży, jadąc autokarem do Szczawnicy. Ale bez obaw – szlak z centrum Łącka do miejsca, w którym dochodzę z Zabrzeży – również będzie opisany.

Przy miejscowym kościele skręcam na wschód, w stronę mostu na Dunajcu. Na skrzyżowaniu wybieram drogę w lewo i kieruję się w stronę Zarzecza. Teraz czeka mnie kluczenie drogami w kierunku Dunajca, a konkretnie przeprawy promowej na tej rzece, która jest atrakcją żółtego szlaku z Łącka. Spróbuję opisać, jak należy iść, aby tam dojść z Zabrzeży. Mam nadzieję, że mi się to uda :). Jedna uwaga: korzystajcie z mapy wydawnictwa Compass (nie chciałbym nikogo reklamować, ale jest po prostu lepsza – wziąłem z sobą mapę innego wydawnictwa i… zgubiłem się :)), ale o tym za chwilę.

Za mostem na Dunajcu jest wspomniane skrzyżowanie. Skręcam w lewo. Asfaltowa droga po kilkuset metrach „rozdwaja się”. Należy ponownie skręcić w lewo, po chwili w prawo, a po chwili znowu w lewo. Trochę to skomplikowane, ale z dobrą mapą jest łatwiej… Na następnym rozwidleniu dróg mamy wybór: możemy iść albo w lewo (po prawej stronie mijając kapliczkę św. Kingi), albo prosto (obie drogi się łączą). Drogę „umilają” mi „Pikusie”, czyli psy zaczepno-obronne (takie, które najpierw zaczepiają, a później trzeba je bronić ;)).

Kapliczka św. Kingi

Kapliczka św. Kingi

Idę wzdłuż Dunajca. Droga na przeważającym odcinku posiada asfaltową nawierzchnię. Zaczyna się podejście. Po lewej stronie zauważam prześwit między drzewami i urwisko. Postanawiam tam podejść. Oto jaki widok mi się ukazuje:

Dolina Dunajca - widok znad Łącka

Dolina Dunajca – widok znad Łącka

I tu pojawia się problem, problem z mapą. Muszę jednak wyposażyć się w nową. Ta sprzed kilku lat jak widać się zdezaktualizowała. Podejmuję więc błędną decyzję. Zamiast iść dalej w kierunku przeprawy promowej, skręcam w prawo i wspinam się przez piękny, jesienny las. Idę tym szlakiem drugi raz w życiu i po raz drugi się gubię :D, choć nie w tym samym miejscu, co ostatnio.

Na drodze z Zabrzeży w stronę przeprawy promowej odsłania się flisz

Na drodze z Zabrzeży w stronę przeprawy promowej odsłania się flisz (naprzemienne warstwy piaskowców i łupków, charakterystyczne dla polskiej części Karpatów)

Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko iść na azymut, na południe, wspinając się po stromym zboczu na główny grzbiet. Szlak żółty spotykam dopiero po 1 godzinie i 10 minutach mordęgi. Nie będę omawiał tego fragmentu, lecz skupię się na właściwym – żółtym szlaku, który biegnie z Łącka, a którym szedłem 5 lat temu w letnio – wiosennej scenerii.

Zaczynamy z centrum miejscowości. Pierwsze kroki stawiamy wzdłuż drogi wojewódzkiej nr 969, idąc w stronę Zabrzeży. Po chwili skręcamy w lewo, na południe i drogą, która po chwili zmienia się w polną ścieżkę, dochodzimy do przeprawy promowej na Dunajcu. Jest ona bezpłatna. Nie pytajcie mnie o godziny otwarcia – nie mam pojęcia. Sądzę jednak, że jest czynna codziennie, gdyż ludzie mieszkający po drugiej stronie rzeki muszą jakoś dostawać się do centrum Łącka.

Jesteśmy po drugiej stronie Dunajca. Stoi tu budka flisaka, w której stacjonuje, gdy nie ma chętnych do przeprawy. Od tego miejsca zaczynamy strome podejście na Bukowinę, a następnie do osiedla Łąckie Wyrobiska. Tak naprawdę początek szlaku za rzeką jest najbardziej męczącym fragmentem naszej dzisiejszej wędrówki.

Na szlaku z Łącka na Bukowinę, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Na szlaku z Łącka na Bukowinę, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Szlak wyprowadza na grzbiet. Z boku zauważamy kapliczkę, przed którą ustawiono ławeczki dla wiernych. Dobre miejsce na odpoczynek po tak męczącym podejściu.

Kapliczka przy szlaku z Łącka na Bukowinę, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Kapliczka przy szlaku z Łącka na Bukowinę, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Niedługo potem kończy się las, a zaczynają pierwsze gospodarstwa osiedla Łąckie Wyrobiska. Pojawiają się także widoki: na razie na północ, czyli na Łącko i południowo – wschodnią część Beskidu Wyspowego.

Widok na Łącko, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Widok na Łącko, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

W tym miejscu, po ponadgodzinnym poszukiwaniu szlaku, odnajduję go. Idę przez osiedle utwardzoną drogą, która po pewnym czasie zmienia się w asfaltówkę. Pojawiają się widoki na Gorce (pasmo Lubania). Od tej pory przez większość czasu towarzyszyć mi będą widokowe miejsca.

Osiedle Łąckie Wyrobiska

Osiedle Łąckie Wyrobiska

Tak dobrze idzie mi się tą drogą, że przeoczam skręt szlaku (w lesie, zaraz za osiedlem, po prawej stronie należy wypatrywać ścieżki). Nie jest on w ogóle oznaczony, więc trzeba być bardzo skoncentrowanym. Zagalopowałem się tak bardzo, że przeszedłem prawie 1 km, gdy w końcu postanowiłem zawrócić. Straciłem przez to bardzo dużo czasu i zastanawiałem się, czy w ogóle jest sens, abym szedł do samej Szczawnicy i czy w ogóle zdążę.

Jesienny szlak w pobliżu Cebulówki

Jesienny szlak w pobliżu Cebulówki

Szlak przez chwilę przebiega przez las, ale to bynajmniej nie oznacza, że mogę się odprężyć. Znak wykrzyknika pod symbolem szlaku oznacza, że za chwilę znowu zmieni kierunek. Pojawia się asfalt i kolejne zabudowania. Na rozstaju dróg wybieram tę wiodącą w lewo, zgodnie z tabliczką kierunkową na Łodziska. Skręt jest oznakowany, ale widać, że nie był dawno malowany. Cóż… specjalnie mnie to nie dziwi. Do tej pory na trasie nie spotkałem ani jednego turysty. Nie jest to szlak popularny wśród piechurów.

Droga wyprowadza na Okrąglicę Północną, gdzie mogę w końcu odpocząć. Jest ku temu dodatkowy powód: ławeczki i stolik, umieszczone pod szczytem. Rozgrzewam się gorącą herbatą, choć i tak jest bardzo ciepło (jak na październik).

Na Okrąglicy Północnej

Na Okrąglicy Północnej

Po krótkim odpoczynku idę dalej. Za wierzchołkiem podziwiam coraz lepiej widoczny masyw Lubania.

Widok na Pasmo Lubania z Okrąglicy, zdjęcie wykonano dnia 30 IX 2008

Widok na Pasmo Lubania z Okrąglicy, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Za Okrąglicą oznakowanie szlaku poprawia się. Nie trwa to jednak długo. Trzeba pamiętać o tym, aby trzymać się głównej linii grzbietu. Jeżeli będziemy szli zgodnie z nią – nie zgubimy się. Szczególnie mylne miejsce pojawia się około pół godziny po opuszczeniu miejsca odpoczynku na Okrąglicy. Gdy szeroka droga gruntowa zakręca w lewo, należy iść skrajem lasu przez polanę – mało wyraźną ścieżką. Po chwili żółte znaki pojawią się na nowo, a za sobą ujrzymy wspaniałe widoki na Beskid Wyspowy i Kotlinę Sądecką. To właśnie w tym miejscu zgubiłem się 5 lat temu, gdy szedłem tędy ostatni raz.

Szlak wchodzi w las. Ścieżka się zwęża. W końcu dochodzę do polany widokowej pod szczytem Jaworzynki. To jedno z moich ulubionych miejsc na szlaku. Roztaczają się z niego najlepsze widoki na dzisiejszej trasie, w szczególności na Pasmo Radziejowej w Beskidzie Sądeckim i Gorce. Nie widać stąd Tatr, ale nie przeszkadza mi to. Dodatkową zaletą tego miejsca jest drewniany płot, który się tu znajduje. Nie mogę tutaj nie odpocząć. Rozkładam swój inwentarz na trawie i podziwiam krajobraz Doliny Dunajca na zachodzie.

Na polanie pod Jaworzynką, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Na polanie pod Jaworzynką, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Dolina Dunajca i Gorce

Dolina Dunajca i Gorce

Pasmo Radziejowej

Na pierwszym planie – Pasmo Radziejowej

Po odpoczynku powracam na szlak. Jeszcze tylko kilka minut i dochodzę do skrzyżowania szlaków pod Błyszczem. Można stąd zejść do Tylmanowej zielonym szlakiem. Można też (co polecam) odbić na chwilę ze szlaku i wejść na wierzchołek Błyszcza, gdzie znajduje się ołtarz papieski (kierunek marszu wyznacza tabliczka na rozstaju dróg – to tylko 200 m). Został postawiony w 2000 r., a prezentuje się tak:

Ołtarz papieski na Błyszczu, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Ołtarz papieski na Błyszczu, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Pora iść dalej! Przede mną dalszy ciąg pięknych krajobrazów, które podziwiam ze szlaku. Oznakowanie na tym odcinku jest poprawne, nie mamy się gdzie zgubić. Ale… co ja będę opowiadał. Zobaczcie to sami :):

Widok na Pasmo Radziejowej ze szlaku Jaworzynka - Dzwonkówka, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Widok na Pasmo Radziejowej ze szlaku Jaworzynka – Dzwonkówka, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Widok na Dunajec ze szlaku Jaworzynka - Dzwonkówka, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Widok na Dunajec ze szlaku Jaworzynka – Dzwonkówka, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Szlak mija osiedla Kozubówki, Średniak, Cyrchla i dochodzi do osiedla Złotne. Tutaj należy wzmóc swą czujność. Gdy opuszczam ostatnie zabudowania, zauważam przydrożny krzyż. Wygodna, szeroka droga prowadzi prosto, ale coś mnie kusi, aby sprawdzić niewyraźną ścieżkę, która prowadzi w lewo, obok wspomnianego krucyfiksu. Nie widzę nigdzie żadnego znaku, aż tu nagle… patrzę pod nogi. Tak, tak – to nie żart – patrzę pod nogi i zauważam coś takiego:

Specyficzny szlakowskaz

Specyficzny szlakowskaz

Jak się okazuje – to nie przypadek. Szlak wiedzie właśnie tą niewyraźną ścieżką. Wznosi się coraz stromiej przez las, by w końcu dojść do rozstaju dróg. Gdy mam trzy drogi do wyboru, decyduję się na środkową. Na szczęście nie mylę się i już po chwili zauważam żółty szlak z powrotem. Jeszcze tylko krótkie, choć nieco strome podejście i wychodzę na główny grzbiet Pasma Radziejowej, tuż pod Dzwonkówką, który na tym odcinku ma przebieg wspólny ze szlakiem czerwonym (Głównym Szlakiem Beskidzkim).

Czerwony szlak pod Dzwonkówką

Czerwony szlak pod Dzwonkówką

Na Dzwonkówce spotykam pierwszych turystów dzisiejszego dnia, a właściwie turystki. Nie mam jednak czasu na odpoczynek, bo do Szczawnicy jeszcze trochę zostało. Zaczynam więc schodzić w dół przez piękny, kolorowy, jesienny las. Początkowo jest nieco stromo, ale po jakimś czasie szlak robi się przyjemniejszy dla kolan. Przez niewielki fragment droga jest podmokła, ale to niewielkie utrudnienie.

Szlak z Dzwonkówki do Szczawnicy

Szlak z Dzwonkówki do Szczawnicy

Pojawiają się w końcu szlakowskazy. Prowadzą do schroniska PTTK pod Bereśnikiem, a nie do Szczawnicy. W sumie na to samo wychodzi, bo to ten sam szlak. Do obiektu ze szlaku odchodzi boczna ścieżka. Nie trzeba się nią cofać, jeśli chcemy wrócić do szlaku. Można to zrobić inną, również oznakowaną dróżką. Ze schroniska roztacza się piękny widok na Szczawnicę i Pieniny, czasami na Tatry.

Widok spod Bereśnika na Pieniny

Widok spod Bereśnika na Pieniny

Widok spod Bereśnika na Szczawnicę i Pieniny Właściwe, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Widok spod Bereśnika na Szczawnicę i Pieniny Właściwe, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Tabliczki "z humorem" do schroniska :)

Tabliczki „z humorem” prowadzące do schroniska

Mam zapas czasu, więc pod schroniskiem spędzam około 10 minut, delektując się pięknymi widokami. Potem zaczynam schodzić. I tutaj ważna uwaga: gdy szeroka droga zakręca o 90 stopni w lewo – na wschód, należy iść dalej prosto niewyraźną ścieżką, która doprowadza na Bryjarkę – górę związaną z mioceńską aktywnością wulkaniczną, zbudowaną z andezytów.

Krzyż na Bryjarce, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Krzyż na Bryjarce, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Zjawiska wulkaniczne w okolicach Szczawnicy występowały jeszcze 10 mln lat temu. Ich pozostałości możemy łatwo dostrzec w terenie. Wystarczy na górze Bryjarka spojrzeć pod nogi. Andezyt jest skałą subwulkaniczną lub wulkaniczną, co oznacza, że może krystalizować płytko pod ziemią, jak i zaraz po wydostaniu się na powierzchnię. Podobne intruzje możemy odnaleźć na górze Jarmuta (którą widać z Bryjarki) i kluszkowieckim Wdżarze – górze narciarzy. Ciekawostką jest fakt, że z pienińskich andezytów w okresie międzywojennym wykonywano m.in. krawężniki krakowskich ulic.

Na samej Bryjarce znajduje się krzyż, a z góry roztacza się cudowny widok, szczególnie na Szczawnicę i Pieniny. Polecam wybrać się tutaj na zachód słońca. Oglądanie go z tej góry to czysta przyjemność :).

Widok z Bryjarki na Trzy Korony, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Widok z Bryjarki na Trzy Korony, zdjęcie wykonano 30 IX 2008

Powoli schodzę w dół. Początkowo jest stromo, ale widoki są naprawdę tego warte. Szlak sprowadza w dół do Szczawnicy i przechodzi przez uzdrowiskową część miasta. Muszę przyznać, że na przestrzeni ostatnich kilku lat to miejsce zmieniło się zdecydowanie na plus. Stare, nieodnowione budynki uzdrowiskowe nie rażą już wzroku i można je podziwiać bez wstrętu. Co roku, ilekroć tu bywam, moje odczucia co do tego miasta są coraz bardziej pozytywne. Brawo Szczawnico!

Plac Dietla - uzdrowiskowa dzielnica Szczawnicy

Plac Dietla – uzdrowiskowa dzielnica Szczawnicy

Mimo wszystko, jeszcze nie wszystko zostało odnowione… :).

Pozostało jeszcze trochę do zrobienia...

Pozostało jeszcze trochę do zrobienia…

Dochodzę do głównej drogi przebiegającej przez Szczawnicę i kieruję się w stronę Urzędu Miasta, podziwiając stare, drewniane, szczawnickie wille. Okazuje się, że zdążyłem na wcześniejszy kurs busa do Krakowa, z godziny bodajże 16:45.

W podróży powrotnej przez jakiś czas przysypiam, bo trochę się zmęczyłem. Wysiadam na Placu Inwalidów i po dotarciu do Bronowic jadę w kierunku Zabierzowa. Kolejna przyjemna wycieczka za mną :).

Reklamy
Categories: Beskid Sądecki, Górskie szlaki | Tagi: , | 5 Komentarzy

Zobacz wpisy

5 thoughts on “Łącko – Jaworzynka – Dzwonkówka – Szczawnica

  1. Bardzo ciekawy opis tripu po troszkę zapomnianym szlaku w Beskidzie Sądeckim. Należy się jednak parę słów wyjaśnienia. Pienińska Linia Andezytowa, której częścią są wspomniane wyżej Bryjarka, Dzwonkówka oraz Wdżar, nie są pozostałością po wulkanizmie powierzchniowym. Czyli nie było tu nigdy wulkanów w dosłownym znaczeniu i takim wyobrażeniu jaki sobie stawiamy przed oczyma mówiąc „wulkan”. Wszystkie intruzje (bo taką formę znajdujemy w PAL) działy się pod powierzchnią i dopiero erozja oraz działalność człowieka (kamieniołomy na przykład) odsłoniły andezyty. Polecam tak na marginesie nasz ostatni artykuł w „Pieniny. Region Polski” (numer jesienny 2013) dotyczący właśnie Bryjarki. I zapraszamy na pogaduchy do Bacówki o pienińskich andezytach.

    • Wulkany, które znamy z filmów, rzeczywiście w okolicach Szczawnicy nie dymiły. Aktywność wulkaniczna była dość łagodna. Nie mamy bowiem w okolicach osadów piroklastycznych – wyrzucanych przez wybuchający wulkan, które w przypadku gwałtownych erupcji z pewnością zostałyby zdeponowane w pobliżu (jak np. tufy, które występują w okolicach Krzeszowic).
      Pienińska aktywność wulkaniczna związana była z orogenezą alpejską i równoczesną aktywnością tektoniczną. Intruzje, co do których bardzo słusznie Państwo zwrócili uwagę, wykorzystywały szczeliny w uskokach i dzięki temu przedostawały się coraz bliżej powierzchni ziemi, docierając być może nawet na powierzchnię (nie można tego wykluczyć na 100%).
      Prawdą jest, że budowa geologiczna Pienin jest bardzo skomplikowana. Przekonałem się o tym sam, pisząc pracę na temat czerwonych wapieni, które tu występują. Wątpliwości dotyczą m.in. góry Wdżar i tego, czego pozostałością ona właściwie jest (jakiego rodzaju aktywności wulkanicznej).
      Dziękuję bardzo za komentarz i sprostowanie. Z chęcią dokładnie przeczytam Państwa artykuł. Pozdrawiam!

  2. Ania i Remik

    I jest błąd w komentarzu- przepraszamy. Dzwonkówka wpisała nam się z rozpędu.Zamiast niej miała być wskazana Jarmuta.

  3. Bardzo przyjemnie się czyta Twoje opisy wypraw. W Beskid Sądecki polecam wybrać się każdemu, nie tylko na walory krajoznawcze ale i liczne osobliwości tego terenu. Polecam wszystkim szlaki piesze Beskidu Sądeckiego: http://www.beskidsadecki.eu

  4. Dziękuję. Bardzo ciekawa i przejrzysta strona. Dla mnie Beskid Sądecki to takie przyjemne przejściowe pasmo pomiędzy zatłoczonymi Gorcami, a nieuczęszczanymi szlakami Beskidu Niskiego, do którego dzięki pobliskim uzdrowiskom i innym atrakcjom chce się wracać jeszcze częściej. Pozdrawiam!

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

Blog na WordPress.com.

%d blogerów lubi to: